Wiel Coerver de Trainer

De trainerscursus 


"Als ik mijn eigen trainer was geweest, dan was ik beter geworden dan Franz Beckenbauer" is een van zijn vele uitspraken. Wiel had tijdens zijn spelerscarrière zijn ogen goed de kost gegeven en was vaak kritisch over de oefenmeesters die hij en zijn teammaten voorgeschoteld kreeg. Coerver had ook gemerkt dat het succes van Rapid JC niets te maken had met de aanwezigheid van trainer Victor Havlicek. De oud doelman van Oostenrijk, die van MVV overgekomen was duldde geen enkele tegenspraak en kwam dagelijks met hetzelfde advies: drink en rook niet, ga vroeg naar bed en laat de bal lopen.' Maar in plaats van de bal liet hij tijdens de trainingen vooral zijn spelers lopen. Daarna kwamen de medicinballen tevoorschijn, moesten de spelers touwtjespringen en tot slot stond er hordenlopen op het programma. Aan creativiteit en individuele acties werkte Havlicek nooit. De trainer nam genoegen met de talenten van zijn spelers.
Voor Coerver was één van de redenen om de trainerscursus te volgen. Om zijn A-diploma te halen in Zeist stopte hij zelfs met voetballen. Naast een volledige baan bij de staatsmijnen reisde hij wekelijks met Fortuna '54-vedette Cor van der Hart naar het KNVB Sportcentrum. Ook Rinus Migchels was destijds een van de cursisten. Coerver had het moeilijk. Hij was van mening dat de docenten louter onzin vertelden over voetbal, maar met alleen de lagere school als basisopleiding had hij vooral problemen met de theoretische vakken. Om alle kennis erin te stampen, nam hij zijn studieboeken mee naar zijn werk. Vervolgens hees hij zich als medewerker van de onderhoudsploeg omhoog in een van de pijpen van de staatsmijn. Omdat zijn voorman hoogtevrees had, kon hij daar ongestoord studeren.
Wiel Coerver: "Anatomie en fysiologie en zo kan ik toch ook uit boeken leren,daarvoor hoef ik toch niet naar Zeist!

Trainerscarrière 

SVN: 1959 - 1965
Zijn eerste baan waarin hij aan de slag ging als trainer werd de amateurclub SVN uit Landgraaf, destijds "het Ajax van het zuiden", een vereniging die hij tussen 1959 en 1965 via diverse titels en kampioenschappen optrok tot de top van het amateurvoetbal: met ongewoon attractief, aanvallend en technisch verzorgd spel. Vrijwel de helft van de spelers van Coervers eerste succeselftal werd midden jaren zestig meteen weggekocht door betaald-voetbalclubs. Altijd in herinnering ligt nog altijd de beslissingswedstrijd in het toenmalige Fortuna-stadion te Geleen tegen RIOS'31 voor maar liefst 12.000toeschouwers in het seizoen 1962/63, welke door RIOS'31 met 3-1 gewonnen werd.

Aan de vooravond van Wiel Coerver's crematie viert de allereerste club van de voetbaltrainer het kampioenschap. SVN promoveert naar de eerste klasse, onder toeziend oog van de oud-voetballers waarmee Coerver jarenlang samenwerkte.

 


Roda JC: 1965 - 1966

Na zes jaar SVN maakte Coerver de onvermijdelijke overstap naar het betaald voetbal. Hij werd trainer bij zijn eerste profclub Roda JC. Bij Roda werd hij de eerste Kerkraadse trainer. Maar een verschil van inzichten tussen Wiel en enkele leden van de technische commissie en bestuur zorgde ervoor dat de samenwerking maar een jaar duurde. Coerver wilde grote veranderingen doorvoeren in de opleiding van Roda maar dacht teveel in een richting, de eigenzinnige Coerver stapte na een jaar teleurgesteld over naar Sparta. Roda eindigde dat jaar als 5e in de 2e divisie.

Sparta Rotterdam: 1966 - 1969

Nadat het bestuur van Sparta brak met de traditie om een Britse trainer aan te stellen. Kwam Sparta met trainer Wiel Coerver op de proppen. Hoewel Coerver in het zuiden des lands een grote naam had, was hij in het westen minder bekend. Wel was het aantrekkelijke, aanvalsgerichte voetbal dat Roda onder Coerver had gespeeld wel opgevallen. Als nieuwe trainer van Sparta krijgt Coerver meteen met een dilemma te maken. Pim Doesburg Pim Doesburg heeft als doelman al meer dan honderd wedstrijden op zijn naam, maar de achttienjarige Jan van Beveren bezit een ongeëvenaard talent. Sparta heeft hem 
in 1966 overgenomen van amateurclub Emmen en Coerver raakt in de ban van het atletisch vermogen van de jonge keeper. Maar met Doesburg tussen de palen dwingt Sparta in het seizoen 66/67 de derde plaats af, een resultaat dat het daarna nooit meer zal evenaren.
In de zomer van 1967 maakt Coerver bij Sparta een duidelijke keuze: Doesburg mag uitkijken naar een andere club. Van Beveren moet behouden blijven. Het is een bizar besluit wat veel stof deed opwaaien omdat Doesburg het seizoen daarvoor nog de minst gepasseerde van de Eredivisie was. Maar achteraf haalde Coerver wederom zijn gelijk omdat van Beveren uitgroeide tot (voor velen) de beste keeper die Nederland ooit gekend heeft.

NEC Nijmegen: 1970 - 1973

NEC wilde in 1970 de wortels van die oude amateurclub steeds verder achter zich laten. Wiel Coerver werd de eerste fultime trainer in de geschiedenis van de Nijmeegse club. Naast de nieuwe trainer Coerver waren er in het seizoen 70/71 ook een hoop nieuwe gezichten in de selectie bijgekomen, waaronder Chris DekkerTheo de JongCas Janssens, en wat te denken van doelman Harry Schellekens (die maar liefst 13 jaar voor NEC zou spelen), Gerdo Hazelhekke, Bert Kramer en de man die bij Juliana ’31 uit Malden werd weggeplukt, Frans Thijssen. Thuis in de eigen Goffert speelde NEC dit seizoen ijzersterk. Er 
werd onder andere van Feyenoord gewonnen en ook Ajax wist niet te winnen in Nijmegen. Uit was het een tikkeltje minder maar de uiteindelijke achtste plaats was natuurlijk wel gewoon erg netjes. Wiel Coerver voelde zich als een vis in het water bij NEC, in de nieuwe koers van NEC (professionaliseren) kon hij eindelijk als trainer veel van zijn ideeën en trainingsmethoden kwijt. 


Binnen de Nederlandse voetbalwereld werd de professionele aanpak van Wiel Coerver bij NEC aandachtig gevolgd. Tijdens de trainingen besteedde hij veel tijd aan simpele basisvaardigheden en techniek en door het vele herhalen werden spelers steeds beter. Ook z'n Ook z’n methodische aanpak was totaal anders. Er werd opeens ook gefietst door de selectie, het trainingsveld werd verkleind, er kwamen verplaatsbare goals, spelers kregen voor het eerst te maken met duurlopen in het bos, er kwam een speciaal sprintveld en heel beroemd is de invoering geweest van een krachthonk. Ook werden er door NEC op advies van Coerver, twee hulptrainers aangesteld. Leushuis en de nog hele jonge trainer Leen Looijen kwamen de technische staf versterken.

In het seizoen 71/72 voerde hij bij NEC allemaal nieuwe methoden in die vandaag de dag in het moderne voetbal niet meer weg te denken zijn.
De belangrijkste aankoop dat jaar was de man die bijna 500 wedstrijden zou gaan spelen voor NEC: Sije Visser. Hij kwam van Hermes DVS. In de loop van het jaar kwamen er nog twee jeugdspelers bij de selectie, die het toch redelijk ver geschopt hebben: Jan van Deinsen en de jongeman met het lange haar uit Groesbeek, Jantje Peters
NEC behaalde in het seizoen 71/72 een keurige zevende plaats.
De goed keepende Harry Schellekens verdiende door zijn goede prestaties een plek in Jong Oranje. Het was lang geleden dat de fans van NEC weer eens een international hadden gezien bij hun club.

Het professionalisme zat er inmiddels aardig in bij de club 
Wel was het zo dat de spelers tussen de trainingen door geen 
eigen plek hadden en daarom werd kort na de start van seizoen 1972-1973 voor het eerst een spelershome in gebruik genomen

In het laatste seizoen onder Coerver 72/73 behaalde NEC een negende plaats. Met 18 doelpunten werd Cas Janssens topscorer van de eredivisie, iets wat geen enkele NEC-speler na hem ooit is gelukt.  In het bekertoernooi bereikte NEC voor het eerst de finale. Go Ahead Eagles, SVV, Feyenoord en AZ ’67 werden achtereenvolgens verslagen en NEC ging als favoriet de finale in tegen NAC. Helaas verloor NEC deze finale, (2-0) mede door een blunderende Harry Schellekens

Ondanks het verlies in de finale van het bekertoernooi konden de supporters de laatste seizoenen terugkijken op goede resultaten in de competitie en de beker en waren nieuwe jonge talenten zoals Peters en Thijssen uitgegroeid tot zeer goede voetballers. Veel hiervoor was te danken aan Wiel Coerver, de man die met z’n typische manier van trainen en grote aandacht voor de jeugd erg belangrijk is geweest voor NEC. Hij had inmiddels een uitnodiging van Feyenoord op zak en zou de club aan het einde van het jaar gaan verlaten. 

Feyenoord: 1973 - 1975

In 1973 maakte Wiel Coerver de overstap naar De Kuip. In zijn eerste seizoen bij Feyenoord won hij zowel het landskampioenschap als de UEFA-Cup. Oud verzorger Gerard Meijer herinnert zich Coerver als een zeer fanatieke en gedreven trainer. ‘Voordat hij echt in dienst kwam is hij als introductietrainer met ons meegegaan naar toernooien in Wolfsburg en Parijs’, zegt de huidige ambassadeur van de club. ‘Al in Parijs heeft hij toen een paar spelers geadviseerd om via zijn technieken aan het kappen en draaien te werken. Hij is toen met een paar jongens op een veldje middenin Parijs gaan trainen. Sommige spelers hadden daar ontzettend veel baat bij.’ 
Volgens Meijer heeft Coerver een belangrijke rol gespeeld in het seizoen 1973/1974, waarin Feyenoord de UEFA Cup won door Tottenham Hotspur in de finale te verslaan. ‘Elke trainer is natuurlijk afhankelijk van zijn materiaal, maar als je een grote prijs wint heb je daar als trainer altijd ook een grote rol in. Coerver was in ieder geval een man met een enorme drive.’




In het seizoen 1974 -1975 werd Feyenoord 2e na kampioen PSV. Door een slechte klik met de vedettes waaronder Willem van Hanegem besloot hij Feyenoord na twee seizoenen te verlaten. Coerver kreeg veel bijval in de trainerswereld onder meer van oud Feyenoord trainer Ernst Happel  "Willem is een unieke figuur in het Nederlandse topvoetbal een speler van wereldklasse, zulke spelers zijn vaak lastig. Misschien als hij straks niet meer speelt zal hij pas gaan beseffen hoe uniek Wiel Coerver was" 

Oud speler en huidig trainer Mario Been bewaart zeer goede herinneringen aan Coerver. ‘Hij was een geweldig mens, die mooi over voetbal kon praten’, zegt Been ‘Ik heb nog middagen met hem op Varkenoord getraind. Hij was een memorabel persoon, ook voor deze club.

1975 - 1976: Opzienbarend vertrek naar Indonesië 
In januari 1975 maakt Coerver kenbaar dat hij met ingang van het seizoen 1975/1976 bondscoach wordt van de nationale ploeg van Indonesië. Een opmerkelijk besluit, zeker omdat Coerver aanbiedingen op zak had van Nederlandse clubs en enkele clubs uit België. Insiders melden dat hij zo teleurgesteld was in de houding van de topspelers van Feyenoord dat hij even (ver) weg wilde uit ons vedetten-landje. Hij tekent in Indonesië een contract voor twee jaar en zal worden begeleid door Limburgse assistent-trainers een daarvan is Wim Hendriks.
Op 15 mei 1975 is het dan zover, Wiel vertrekt naar Indonesië. In zijn koffer bevinden zich behalve zijn sportkleren, een Nederlands kookboek en videobanden van Nederlandse topspelers. Een boek over Franz Beckenbauer houdt hij in zijn hand. In deze jaren was het nog niet gewoon dat een Europeaan trainer werd in Azië. In Azië werd het grote nieuws dan ook gezien als een doorbraak van het Aziatische voetbal. Bij zijn aanstelling had Wiel maar één doelstelling meegekregen van de PSSI en dat was het plaatsen van Indonesië voor het Olympisch voetbaltoernooi in Montreal 1976.

Met een team dat louter bestond uit 3e keuze spelers ging Coerver in In Indonesië aan de slag. Het werken in Indonesië gaf Coerver een geweldige voldoening."Ik werk keihard met die jongens, deze spelers mekkeren niet, ik leer de jongens kap en schijnbewegingen van Beckenbauer en Cruijff geweldig". "ik werk hier met veel plezier, soms zie ik bij het trainingscomplex een addertje over de weg lopen en dan denk ik weer even aan de Nederlandse journalisten". 
In februari 1976 had Coerver zijn jonge zeer onervaren team klaar gestoomd voor het spelen van een voor-Olympisch kwalificatietoernooi en tot ieders verrassing plaatste Indonesië zich voor de eindstrijd in juni ten koste van Birma en Australië. In de eindstrijd die in Jakarta plaats vond wist Indonesië vervolgens Papoa New Guinea (8-2), Maleisië (2-1) en Singapore (0-0) achter zich te houden. De winst op Maleisië werd in Indonesië al groots gevierd omdat destijds Maleisië een grootmacht was in het Aziatische voetbal. In de finale trof het Noord Korea, heel Indonesië zat aan de buis gekluisterd, in een bomvol kokend stadion bleef het 0-0. Doordat Noord Korea de strafschoppen beter nam (5-4) werd op het nippertje de Olympische spelen misgelopen. Maar na korte verdriet besefte heel Indonesië dat Wiel Coerver geschiedenis had geschreven met deze jonge spelers. Na een jaar vertrok Coerver weer uit Indonesië maar wat hij achterliet was opzienbarend, hij liet een project met weeskinderen na en hij had zijn pupil en International Roni Paslah opgeleid om zijn voetbalmethode in Indonesië op de kaart te zetten. Coerver zou later nog regelmatig Indonesië bezoeken waar hij wordt ontvangen als een grootheid. Zijn naam is in Indonesië nooit meer uitgewist. Een Indonesische spreuk dwaalt nog steeds rond op de snikheete voetbalvelden: Tidak ada yang dibicarakan Coerver kecuali bola: In het Nederlands: Niemand sprak over Coerver met uitzondering van de bal.

1976-1977: Go Ahead Eagles

Op 28 april 1976 tekent Wiel Coerver een contract voor 14 maanden bij eredivisieclub Go Ahead Eagles uit Deventer. Ondanks dat hij met lichte hartklachten was teruggekeerd uit Indonesië wilde hij (na zijn teleurstelling bij Feyenoord) aan het Nederlandse voetbal laten zien dat zijn voetbalmethode ook geschikt was voor oudere spelers. En wederom kreeg hij gelijk. Hij presteerde het om stormramspits Cees van Kooten († 2015) na zijn dertigste nog nog in Oranje te laten debuteren. 
Go Ahead Eagles eindigde dit seizoen op een elfde plaats.


Gezondheidsproblemen maakten vervolgens een eind aan zijn trainerscarrière. Coerver onderging een aantal hartoperaties in Houston en Nijmegen.


Na zijn herstel ging Coerver aan de slag om zijn trainingsmethoden verder te ontwikkelen. Heel zijn voetballeven had hij interesse getoond in balfysica en streven naar perfectie. Hij bestudeerde alle bewegingen van bekende profvoetballers en maakte gebruik van de kennis van bewegingswetenschappers. In 1976 had niemand in de gaten dat de Kerkraadse oud-mijnwerker bezig was om een voetballeermethode te ontwikkelen dat uit zou groeien tot 's werelds meest succesvolle voetbalcoachprogramma.